Avenue Q

Þetta var merkilegur dagur.

Ég var einsamall á gangi í einhverri hliðargötu miðborgar Lundúna í dag. Gatan var heldur óspennandi og ósmekkleg; dimm og nöturleg.

Skyndilega sá ég að neðar í götunni gekk heldur smávaxinn maður í mína átt. Hann var nokkuð útitekinn, klæddur í heldur látlausan klæðnað en bar þó smekkleg sólgleraugu.

Við vorum tveir einir í götunni.

Nei? Gat það verið hann?

Nei ...

Þá var maðurinn kominn alveg upp að mér og við litumst í augu; ég að vísu starði en hann leit aðeins snögglega á mig og brosti nokkuð vinalega og hélt þá sína leið áfram. Ég stöðvaði stundarkorn og leit tómlega fram á við eins og ég geri iðulega þegar mér er brugðið. Ég snéri mér þá aftur við og sá að maðurinn var að skoða byggingarframkvæmdir gaumgæfilega.

Ég hélt áfram för minni og sá þá tvo þeldökka menn ræðast við á næstu gatnamótum. Þeir horfðu einnig í mannsins átt og ég heyrði eftirfarandi orðaskipti:

- Are you sure that was him?

- O, I'm sure buddy. I'm sure.

Þeir litu á mig og hristu höfuð.

- You saw who that was?

D: O, yes ... It was him.

Já, þetta var Dustin Hoffman.

Það hefði ekki verið töff að sjá hann á Oxford Street en að rekast á hann undir fjögur augu á hliðargötu var töfrandi upplifun.

Annars höfum við félagarnir nú um nokkra hríð hlustað á tónlistina úr söngleiknum Avenue Q en sá hlaut einmitt Tony-verðlaunin sem eru eins konar hliðstæða Óskarsins í heimi söngleikjanna.

Í kvöld héldum við svo í bjarmalandsför niður í mibæ og sáum helvítið í aksjón. Magnað verk og annan eins söng hef ég aldrei heyrt. Íslenskt leikhús er á svo ofsalega lágu plani miðað við þessa fagmenn.

Dustin svipti sig því miður ekki klæðum við fund okkar en eflaust hefur hann haldið að ég væri Bryan Ferry og haldið að sér höndum af þeim sökum.

Kjúklingur

Löngum hefur mér þótt sterkur matur góður.

Einu sinni bað ég meira að segja tvo vígalega austurlandamenn um að hafa réttinn minn í sterkari kantinum.

En aldrei. Aldrei. Aldrei hef ég smakkað jafn-viðbjóðslega yfirgengilega sterkan mat og kjúklinginn sem við félagarnir ákváðum að elda fyrsta kvöldið hér í Londres. Við fundum einhverja merkilega sósu úti í búð sem hét einfaldlega HOT! og ákváðum að dúndra henni út á helvítis kjúklinginn svo það yrði örugglega eitthvert fútt í honum.

Fyrstu bitarnir voru nokkuð bragðsterkir og við litum hvor á annan með já-þetta-er-bara-dáldið-gott-svipnum (sá svipur er alþekktur í sumum löndum eins og t.d. Noregi). Þegar við vorum næstum hálfnaðir var farið að hitna ærlega í kolunum og við farnir að fálma út í loftið eftir vatnsflöskum eða hvers kyns drykkjarföngum enda tekið að neista ansi hressilega á tungum okkar. Augnabliki síðar tókum við að blása út í loftið af miklum móð og litum rjóðir í kinnum hvor á annan með já-þetta-er-ofboðslega-sterkt-svipnum (sá svipur er alþekktur í sumum löndum eins og t.d. Noregi). Andartökum réðumst við öskrandi á vatnsflöskuna bölvandi helvítis sósunni til hins ýtrasta (en þess má geta að þetta var ekki sterkasta sósan í þessari sósu-seríu).

Einar fór snemma daginn eftir í skólann en ekki leið á löngu þar til mér barst símtal frá honum:

- Dóri ... hvernig ertu í mallakút eftir þrumu-kjúklinginn?

- mmm ... ekkert rosalegur sko ... var samt bara að vakna.

Við lifðum þó daginn af en höfum ákveðið að láta HOT!-sósuna í friði næstu daga.

Annars hef ég aldrei upplifað slíkt frelsi áður - að vera týndur og villtur í stórborg.

HR

Háskólinn í Reykjavík er eflaust ágætis skóli og stendur HÍ örugglega framar á einhverjum sviðum.

Hann er einnig næstum því ábyggilega nær samtímanum en HÍ en svo má vel deila um hvort slík nánd teljist eftirsóknarverð.

Hins vegar finnst mér miður hvernig öll slagorð Háskólans í Reykjavík bera með sér þau skilaboð að manneskjur séu varningur.

Komdu til okkar og þá mun örugglega einhver hafa einhver not fyrir þig síðar meir.

Að mínu mati felst í þessu ákveðin vanvirðing.

Fasískar lausnir og Guðmund í Byrginu á Bessastaði

Mér var boðin innganga í fésbókar-grúppu hvers tilgangur er að berjast fyrir þyngri refsingum í kynferðisbrota- og ofbeldismálum. Smekklaus hugmynd að mínu mati en það skiptir engu.

Ég er mjög svo sammála markmiðinu - refsingar hér á landi við tilefnislausum ofbeldisverkum, skemmdarverkum og kynferðisbrotum eru alltof vægar. Fólkið sem stendur á bak við þennan hóp virðist á hinn bóginn ekki hafa mikið vit á réttarkerfinu. Ég gleðst yfir því að vera að læra lögfræði þegar ég renni yfir stefnuyfirlýsingu þessa hóps (og nám mitt hefur hingað til ekki verið mér sérstakt tilefni fagnaðar).

En talandi um að vera á skjön við réttarríkið.

Ég átti nýlega nokkuð langt spjall við föður minn um veggjakrot og mögulegar lausnir á þeim dapurlega vanda. Fátt fer meira í taugarnar á honum en tilefnislaust ofbeldi og skemmdarverk og því var okkur mikið í mun að finna góða og hagkvæma lausn. Hugsun hans er jafnan mjög óhefðbundin og langt frá því að teljast viðtekin.

Við komumst loks í sameiningu að ágætri lausn sem ætti að hrífa vel og eyða þessum vanda hratt.

Við hvers kyns veggjakroti á að vera lágmarkssekt að upphæð 500.000 krónur.

Jafnframt verði foreldrar viðkomandi skotnir.

...

Annars finnst mér sárlega vanta eina grúpppu inn á miðstöð internet-skrílvæðingar og samtímaflatneskju (facebook) og það er grúppan:

Guðmund í Byrginu á Bessastaði!

Önnur lausn gæti reyndar falist í því að breyta veggjakroturum í börn, stilla þeim upp í breskri kennslustofu og sjá hvað gerist.

Ofsi

Leikritið Orðaskak á ísbreiðunni vakti sérkennilega mikla lukku meðal lesenda Eins á tjútti, fimm á sjó ... og lýsti m.a. þjóðkunnur einstaklingur yfir ánægju sinni með verkið.

Af því tilefni birtist hér systur-verk Orðaskaks á ísbreiðunni, nefnilega Ofsi, en það var samið á sama tímabili. Undarlegt nok virðist nafn fyrra verksins mun meira viðeigandi fyrir það seinna en við látum það liggja milli hluta.

Ofsi

Tveir menn eru staddir á ísjaka, klæddir í heimskautafatnað og rjóðir í kinnum. Annar er með frosið skegg og hinn með sólgleraugu. Þeir virðast vera að leita að einhverju og skima kringum sig. Fyrir aftan þá má sjá tignarleg fjöll og vinstra megin á sviðinu er brennandi flugvél á hvolfi. Nálægt mönnunum er hálfétið lík og ef vel er að gáð má greina blóðbletti á klæðnaði mannanna tveggja og blóðslóð víða um kring.

Arnar: Jæja, Robbi. Einn dagur í viðbót, ha?

Robbi: Jájá, einn dagur enn. Ætli okkur verði bjargað í dag?

Arnar: Tiltölulega ólíklegt, held ég. Við erum svo langt í burtu frá flugleiðinni. Harla ólíklegt að leitarflugvélarnar komi alla leið hingað. Við eigum allavega nóg af mat (sleikir út um) og í morgun fann ég ferðageislaspilara og Bruce Springsteen best of – disk, hjá vélinni.

Robbi: Frábært. Heyrðu, ekki fórst þú á Kringlukast í síðustu viku?

Arnar: Jú, æðisleg tilboð í Boss-búðinni, maður.

Robbi: Já! Ég fór einmitt þangað og fékk mér rautt ...

Arnar: ... bindi!?

Robbi (uppveðraður): Já! Þú líka?

Arnar: Já! Svo fann ég líka æðislegan frakka á tilboði í Herragarðinum. Ætti ég kannski bara að skella mér á hann?

Tjöldin

Atriði

Ég biðst innilega afsökunar á andleysi síðustu daga og leita enn skjóls bak við rammgerðan múr prófatíðar lagadeildar.

En í tilefni að því að okkar bíða betri og bjartari tímar, hef ég ákveðið að nýta þetta tækifæri til að vera pínulítið neikvæður.

Hér birti ég handahófskennd atriði sem eiga það sameiginlegt að fara í taugarnar á mér:

1. Þegar fólk skammstafar kveðjur. Stundum fæ ég emaila sem enda á ,,b.k." eða ,,m.b.k." Þetta fer mjög í mig enda finnst mér tölvupóstur nægilega ópersónulegt fyrirbrigði fyrir. Hvenær byrjar fólk að skammstafa ,,Halló"?

2. Sunnudagskvöld með Evu Maríu. Ég þoli ekki þennan þátt enda finnst mér hann fjalla miklu meira um Evu Maríu sjálfa en viðmælendur hennar. Svo virðist mér hún eitthvað svo meðvituð um sjálfa sig ... hún er samt eflaust ágæt í eigin persónu.

3. Sú einkennilega hneigð manna til að halda að alvarlegir hlutir megi ekki vera sniðugir því þá missi þeir allan þunga. Þvættingur - það sem er sniðugt á alltaf rétt á sér.

4. Fólk sem gengur utandyra í náttbuxum. Slíkt fólk þarf að lækna með hraði.

5. Um daginn las ég viðtal við mann, sem er forsprakki einhverrar íslenskrar hljómsveitar, sem tjáði alþjóð að ekkert færi meira í taugarnar á sér en fólk sem teldi listsköpun vera áhugamál. Þetta sjálfmiðaða sjónarhorn hans fór í taugarnar á mér enda er listsköpun áhugamál - birtingarmynd ákveðinnar frumþarfar og áhugamál. Þeir sem eru svo heppnir að geta unnið við áhugamál sín og frumþarfir eiga að þakka fyrir þá miklu gæfu, ekki taka henni sem sjálfsögðum hlut.

6. Fréttablaðið heldur að íslensk alþýða hafi ofboðslega mikinn áhuga á matarsmekk íslenskra leikara. Það fer í taugarnar á mér. Og ef íslensk alþýða hefur raunverulega áhuga á téðum matarsmekk, þá fer það einnig í taugarnar á mér.

7. Það stingur mig alltaf dálítið þegar fólk segir ,,Ja, ég vil meina ...".

8. Þegar fólk, sem byrjar í sambandi, rennur saman í eina heild. Sambönd eru fagnaðarefni auðvitað en ég er einstaklingshyggjumaður.

9. Það að Bjarni Tryggvason geimfari sé sestur í helgan stein.

10. Að lífið sé ekki söngleikur eins og það ætti að vera.

Kona faðmar hund

Sverrir Norland fær klapp á bakið frá Einum á tjútti, fimm á sjó ... fyrir að finna þessa skemmtilega sérkennilegu mynd.

Einhver stúlka addaði honum á facebook og þegar hann ætlaði sér að grennslast fyrir um viðkomandi birtist honum þessi ágæta ljósmynd.

Stúlkan var himinlifandi þegar hún hitti vélmennahundinn K14 í annað sinn.